Oranje in het land van Loekie

Met het spel voetbal hoef je helemaal niets te hebben. Dat wordt in Nederland wél gek gevonden. Dan kan je nog bijdehand aanvoeren dat 1,4 miljard Indiërs net als jij liever cricket kijken (en eerlijk ís eerlijk, da’s ook veel knapper, cricketen, ‘t kijken al helemaal), maar Nederland is een voetballand. Dat is tribaal zo bepaald. Wat je daaraan hebt? Ach, da’s relatief. Kijk, het is jammer genoeg niet zo dat als FC Rotterdam -uit- van FC Amsterdam verliest, dat Rotterdam dan de gesneuvelde Amsterdamse abri’s en mupi’s met daarin onze gehavende communicatiematerialen vergoeden moet.

Ook daarom adviseert Today is Canday dringend vooral online te adverteren. Wat dat betreft kijken wij marketeers nog het meest uit naar een WK of EK. Die worden vaker niet dan wel in Nederland gehouden. Dat betekent dat abri’s en mupi’s hier meestal heel blijven. Maar nog belangrijker: zo’n EK nu, verbindt mensen van alle leeftijden, geaardheden, kleuren, geloofsovertuigingen, wereldbeschouwingen en muzieksmaken. Onbetaalbaar. Zou je zeggen. Toch wordt dat gul gedaan, betalen. De merken waar wij marketeers voor werken, bereiken namelijk in één keer met zoiets als het EK al die diversiteit, verenigd in ‘t oranje. Dus interessant om te zien wat die merken daarmee doen, toch? Hoe goed voelen ze de verschillende sentimenten aan? Moven ze at the speed of culture in het land van Loekie (die andere leeuw), of grijpen ze net naast de laatste schouders van de oranjepolonaise? Gaat de plasticsoep toch nóg meer oranje kleuren? Is men een beetje woke of ziet alles weer veel te wit? En heeft iedereen in reclameland z’n coronaprik al gehad? Thuis kijken blijft het doktersadvies. Maar wat voor ’n lol heb je nou van je juichcape als je er van Grapperhaus niet met een heleboel anderen tribaal mee voor lul mag staan voor een groot scherm op een plein, of hutjemutje in de kroeg? Daar zit je dan als brave burger, voor je TV. De voorpret? Een supermarktcommercial met daarin een op het oog overigens weinig diverse hossende oranje mensenmassa. Nou, wrijf dat zout maar in de coronawonden, met je blije Snollebollekes. En dan aan het eind “juich wel verantwoord” zeggen, net als Grapperhaus. Nee, dan liever Koning Wesleys gabberhouse! Zo veel groen en toch zo intens Oranje: knap. En zijn raps klinken niet alleen verrassend veel beter dan dat après-skigekweel van Rob Kemps, Wesley z’n veel kleurrijkere clip empowered ook nog ‘ns dát deel van de Oranje-tribe dat niet de dikke vinger opsteekt door stompzinnig hutjemutje te gaan staan juichcapen. De meest massale scène in Wesley z’n film telt slechts 12 echte mensen in een dorpsstraat! En die hebben ’t op 1,5 meter afstand nog gezellig ook! Dat zet op het scorebord van Gezond Verstand versus Corona voorlopig een overtuigende 1 – 0. ‘Wie denk jij dat er gaat winnen?’